2013-2014: Prins Marco de Eerste

Marco is al heet wat jaren lid van de Marskoppen. In eerste instantie kwam hij een paar zittingsavonden mee met zijn collega Wim Hermsen die al langere tijd lid was. Marco vond het bij ons geweldig en viel op door zijn komische gedrag. Reden te meer hem te vragen als raadslid en zo geschiedde in november 2008. Hier volgt zijn verhaal over het afgelopen jaar.

 

 

 

PRINS KNAKVEER

Toen we gevraagd werden prinsenpaar van de Marskoppen te worden, hebben we onmiddellijk ‘ja’ gezegd. Hiervan hebben we geen seconde spijt gehad. Wat hebben we een mooi seizoen gehad. Thuis, in de voorbereiding hebben we spannende momenten meegemaakt omdat alles geheim moest blijven, ook voor alle kinderen. Met twee dochters in de prinsengarde was dat erg lastig en in sommige gevallen gênant. Er werd natuurlijk zwaar gespeculeerd wie er prins zou worden. Desondanks is het gelukt.

Mijn opkomst met een live optreden samen met Edwin liep lekker en pakte verrassend uit. Men dacht dat er iemand van de bühne zou komen maar ik werd aangekondigd als prins der Marskoppen. Toen kon Daniële zich ook laten zien want zij liep in een gala-jurk en dat had op kunnen vallen bij de dochters. Het liep allemaal goed af en het gaf ons hele gezin een emotionele kick.

De kernpunten van onze beleving op alle eigen zittingsavonden zijn de positieve reactie en interactie met alle Marskoppen, de vele nieuwe gezichten met hun positieve inbreng, de geweldige sfeer, de medewerking van de Betuwe en natuurlijk de geweldige optredens van onze dochters in de garde én het spontane optreden van Ron Maron. Ook uit bij andere verenigingen was het super. Veel Marskoppen die ons daar naartoe vergezelden. De ondersteuning van veel Marskoppen, met name van Louis en Nels als prinsenbegeleiders is fantastisch. Wij konden gaan feesten, de rest lette wel op onze spullen. Zelf lette ik niet goed op tijdens een bezoek aan de Leute Broyers. Mijn veer kwam tussen de deur waardoor ik verder door het leven ging als Prins Knakveer

Veel hoogtepunten ook. Zo ontving ik als eerste prins der Marskoppen de sleutel van de stad van de burgemeester en waren wij regerend prinsenpaar op 1 juli 2014, de oprichtingsdatum van de vereniging, nu 44 jaar geleden. Ook werden er dit seizoen twee Grote Marskoppen uitgereikt, een aan president Henne en de ander aan Gerrit Valk.

De drie dolle dagen zijn een verhaal apart. Het ophalen thuis. Eén rode zee van mensen die op jou burcht aan komen lopen waarna je in je eigen huis verzuipt. Alle plekken waren bezet en kon je je kont niet meer keren. Dan de optocht. Het voelt echt geweldig als je boven op die wagen staat. En het contact met je eigen loopgroep die vlak achter ons liepen. Je krijgt dan ook direct de reacties van de toeschouwers mee die heel enthousiast reageren. Dat zelfde publiek kon de door ons afgeworpen snoep, speelgoed en knuffels ook erg waarderen. Aan het eind van de optocht, bij het uitstappen van de prinsenwagen, bleef de jurk van mijn prinses ergens achter hangen en scheurde. Daniële begon aardig te twijfelen of ze nog wel het podium zou betreden. Tot overmaat van ramp werd er ook nog een glas bier overheen gegooid. Ze was in alle staten.

Het frühshoppen is ook een apart verhaal. Prachtig om vanaf het podium te zien hoe die zaal volstroomt met mensen. Het bezoek van de Bloaspiepkes en de Leute Broyers uit Velp was wel uniek te noemen. Niet dat ze voor de eerste keer kwamen maar wel dat ik persoonlijk werd toegesproken omdat ik eigenlijk uit Velp kom. De grootvorst van de Bloaspiepkes is nog bevriend geweest met mijn vader. Op de volgende dag uit frühshoppen kwamen we ze weer tegen. Het gaf iets emotioneels. Maar ook het bezoek aan de Dolbotters was weer erg leuk. Wat kunnen onze verenigingen goed met elkaar opschieten.

Prinses Daniële heeft op een van de avonden een bedenkelijke reputatie opgebouwd. Als enige prinses ooit bestond zij het een polonaise te verprutsen. Het ging alle kanten op en uiteindelijk liep het vast. Mijn prinses en ik stonden uiteindelijk helemaal alleen voor in de zaal; de rest stond achterin toe te kijken.

Dieptepunt van dit jaar was wel het overlijden op 20 juli van (tante) Riet Schollen, draagster van de Grote Marskop. Vanaf de beginjaren van de vereniging heeft zij zich met hart en ziel ingezet voor de Marskoppen.

Wij willen graag alle Marskoppen hartelijk danken voor hun support, met name ook die van grootvorst Johan die ondanks de ziekte van zijn vrouw Nel altijd aanwezig was. Dat is geweldig om te ervaren en geeft een warm gevoel.

‘Sta open voor het heden met respect voor het verleden’ was ons motto dit jaar maar zou eigenlijk altijd opgeld moeten doen.